sport

Na serio martwię się o Antonio Conte, który jest w dowolny sposób paranoi. Lecz on wszędzie widzi wrogów, szpiegów, zazdrośników, zdrajców szukających na jego miejsce. Chcących go strącić z wieży, na jaką się wdrapał a w niej rozgościł. Kopią dołki, rozpuszczają plotki, sieją ferment. Na przypadek taki Fabio Capello. Wpadłem na teren/ring Conte, czyli ten uniósł ręce, zacisnął pięści oraz zaczął na przeciwnika.

Pierwszy atak don Fabio przypuścił, krytykując krewkiego Antonio za zorganizowanie karnego treningu nazajutrz po remisie w Weronie. Przeciwny raz wystrzelił, kiedy stwierdził, iż marna konkurencja w Kolekcje Zaś nie pozwala Juventusowi zdobywać najwyższych gór w Europie. To aktualnie było jeszcze wytrzymałość napiętych nerwów Conte i zachowałeś starszego „kolegę” po fachu pod obcas. Kazał zająć się śmierdzącymi rzeczami w Rosji, zaś nie szukać problemów tam, gdzie ich nie jest oraz nie było, znaczy w budynku Starej Damy. Generalnie Capello miał spadać, bowiem w historii dla Juventusu nie zrobił niczego skutecznego oraz Conte jego drużynę zapamiętał nie z względu dobrej zabawy, ale dwóch odebranych tytułów mistrzowskich.

Kiedy padły te słowa w telewizyjnym wywiadzie, to pełni słuchający musieli wstrzymać odpoczynek oraz przygotować wielkie oczy. Obecne było jako szeroki prawy sierpowy, którym Conte trafił się we swoją szczękę. Autonokaut. W grze na zobowiązania a w obronie swoich wartości poświęcił dobre imię klubu. Bo zabrzmiało toż faktycznie, jakby urbi ed orbi ogłosił, iż zgadza się z decyzjami po calciopoli, ponieważ coś naprawdę było na sytuacji. A jednak żaden juventino, łamany kołami oraz proponowany innym torturom, tego nie przyzna. Conte przeholował. Zapalczywość powiodła go na manowce. Zapędził się tak, gdy toż wynosił w sposobie Jose Mourinho, który naszego czasu wygarnął piłkarzom Interu, że pierwsze mistrzostwo zdobyli przy zielonym stoliku, drugie, gdyż nie mieli konkurencji, trzecie w zeszłej chwili i że są gównianą drużyną. Conte jak Mourinho wszędzie wietrzy spiski i dba, iż cały świat sprzysiągł się przeciwko niemu. Iż wszystek glob nie ma nic nowego do prace tylko go zniszczyć.

Nawet przyznając, iż Capello otworzył się prowokacji, to Conte zareagował na nią w przesadny sposób. Mowa o ważnych częściach, wiec nich będzie spore porównanie. Zachował jak Zinedine Zidane rozjuszony przez Marco Materazziego.

Drinku z tematów pobocznych całej historii jest postawienie naprzeciw siebie Juventusów z 2006 oraz 2014 roku. Luciano Moggi powiedział, iż w 10 konkursach na 10 stworzona przez niego drużyna pokonałaby obecną (chyba wziął jeszcze pod uwagę, iż aktualne on by wyznaczył obsadę sędziowską) oraz że tamta drużyna przylegała do całkiem nowej, kojarzy się samo poprzez się, wyższej kategorii. Postanowiłem przyjrzeć się pytaniu oraz według własnego sumienia rozstrzygnąć spór.

Gianluigi Buffon – Gianlugi Buffon

W obecnym przypadku rzecz jest dla mnie prosta. Buffon się nie starzeje, i skoro już toż w eleganckim stylu. Z dużym przekonaniem stawiam znak równości między 36-letnim Buffonem oraz tym zdrowszym o osiem lat. 1:1.

Gianluca Zambrotta – Stephan Lichsteiner

Przy tej parze zakładają się problemy. Zambrotta w nowym sezonie prawdopodobnie wprowadził na wierzch swojej funkcji, co potwierdził na mistrzostwach świata w Niemczech. Był znakomity we wszelkim co pisał, choć liczby o jego koszcie w sztukę ofensywną milczą. Gole strzelał z wielkiego święta. Co drugiego Lichsteiner, jaki w obecnym momencie przechodzi samego siebie. Szwajcar jest rzeczywiście silny, jak mało kto wierzył, że prawdopodobnie stanowić, a do najodpowiedniejszej wersji Zambrotty mu brakuje. 2:1.

Lilian Thuram – Leonardo Bonucci

Pewność oraz regularność kontra nieprzewidywalność oraz dużo fantazji. Lubię styl Bonucciego, ale jakoś tak się dzieje, iż jeśli Juventus traci gole, to zazwyczaj on macza w niniejszym palce. Kiedy słychać narzekania na dekoncentrację w defensywie, która drogo kosztuje, to idealny do tablicy organizowany jest Bonucci. Thuram był mądry od rozwiązania z autokaru do zdobycia pod prysznic. 3:1.

Fabio Cannavaro – Andrea Barzagli

Zasługą Capello było przekwalifikowanie Cannavaro z grupie – znacznie łatwy obrońca do grup – fuoriclasse. Barzagli dzięki Conte awansował z linie zapomnianych oraz niedocenianych na numer 1 w końca. Jednak pomiędzy nimi taka odmiana jak między klasą światową oraz reprezentacyjną. 4:1

Giorgio Chiellini – Giorgio Chiellini

Spośród nim inaczej niż z Buffonem. Czas podziałał na jego zaletę. Osiem lat temuż wiele obiecywał, dziś obietnice z nawiązką spełnił. 4:2

Mauro Camoranesi – Arturo Vidal

Uwielbiałem Camoranesiego, jego siłę wchodzenia w dryblingi, slalomy między obrońcami, dośrodkowania i zdolność mienia wielkiego widowiska nawet bez podchodzenia do konkretu (gola). A Vidal to przede wszystkim konkret. Capello by go podziwiałem i odnalazł mu położenie na boisku. Żyć chyba kosztem Camoranesiego (umówmy się, iż w współczesnej zabawie pomijamy niuanse taktyczne). 4:3

Patrick Vieira – Paul Pogba

Specjalista i szkoleń. Uważam, iż jako piłkarz Pogba stanowi piękniejszą wersją Vieiry, który na może miał więcej z wojownika, więcej charyzmy oraz wiele uwagi. Stawiam ale na krystaliczny talent. 4:4

Emerson – Andrea Pirlo

Capello jak nikt inny cenił Emersona, żyć prawdopodobnie po Dundze najlepszego taktycznie z Brazylijczyków. Owszem wiedziałem dużo, świetnie spinał poszczególne formacje, posiadał cechy lidera, ale Pirlo bierze to wszystko plus znacznie dużo. 4:5

Pavel Nedved – Kwadwo Asamoah

Inny taki jak Czech szybko się nie urodzi. Więcej tłumaczyć pewno nie trzeba. 5:5

Zlatan Ibrahimović – Carlos Tevez

Ibra w wczesnym etapie w Juventusie kształtowałby się wielkiego futbolu, w przeciwnym pokazał jak odpowiednim jest uczniem. Zaczął przerastać ludziach o głowę, przerastałby oraz Teveza (z przeciwnej strony – znakomicie by się uzupełniali). 6:5

David Trezeguet – Fernando Llorente

Dwie strzelby. Bardzo odpowiedni, funkcjonalni oraz efektywni. Pomiędzy nimi remis. 7:6.

Nieznacznie wygrywa więc drużyna z 2006 roku. W takim razie decydujące miejsce dla końcu być prawdopodobnie liczyli trenerzy. Pomimo tego, kto był/jest korzystniejszy dla Juventusu: Capello czy Conte nie podejmuję się rozstrzygnąć.

Możliwość komentowania jest wyłączona.