Kółko się zamknęło

sport

Kółko się zamknęło. Po Juventusie w listopadzie się otworzyło także na Juventusie w marcu skończyło. Przez siedemnaście meczów oraz osiemnaście kolejek (kilkoro minut przełożonego meczu z Romą) Parma nie dała się pokonać nikomu. Zespół zbudowany w momencie 2013-14 na środek tabeli wymazał rekordy drużyn na miarę mistrzostwa Włoch oraz pucharowych sukcesów, jakich (to świadczy i drużyn, oraz sukcesów) Parma w latach dziewięćdziesiątych XX wieku zrobiła się co kilka kilku.

Sama z najpiękniejszych włoskich drużyn, jakie spoglądał na żywo przybyła do Krakowa w 1998 roku. Buffon w bramce, w obronie Thuram, Sensini, Cannavaro oraz Vanoli, w uwagi Fuser, Baggio, Veron oraz Fiore, w ataku Chiesa oraz Crespo, na zmiany weszli Balbo, Stanić oraz Mussi. Stadion Wisły istniał stale siermiężny. Pamiętam, jak wypadający na przedmeczowy trening piłkarze Parmy nie mogli się nadziwić: dove le curve? Na stadionie ich nie było, była za to Wisła, żyć zapewne najlepsza, jaką kiedykolwiek trenował Franciszek Smuda. Jej dodatkowo jego ambitne, całkiem realne europejskie cele jak nożem uciął niejaki Misiek, który zaliczył trafienie. Wisła momentami grała dobrze i naszpikowana gwiazdami oraz milionerami Parma niezasłużenie zremisowała. Rewanż wygrała, dołączyła do finału, w jakim rozgromiła Olympique Marsylia.

Gdzie dzisiejszej Parmie do następnej? Że tak toż mocno jak Wiśle anno domini 2014 do tej sprzed szesnastu lat. Parma rodziny Tanzich to stanowił jeden kwiat włoskiego oraz światowego piłkarstwa, zerwany za niemałe pieniądze. Stawiam, że zawodnicy ale z pewnej formacji, powiedzmy obrony, zarabiali wysoce niż wszystka dzisiejsza kadra.

Teraz Parma to raczej przytułek dla piłkarzy opuszczonych przez bogatych wujków. To zbieranina, która cały świat dobrze poznała, ale z rozmaitych powodów stała spośród niego wyrzucona na margines. Parma otworzyła przed nimi drzwi, a oni łatwo skorzystali z zaproszenia, w sposobie przecież przytulnie, spokojnie, nikt nie krzyczy dodatkowo nie domaga się nie wiadomo, jakich wyników, pensje średnie także na moment. Po prostu idealny klimat. W takich warunkach zawód piłkarza to piękna przyjemność. Tak toż jak tworzenie o zawodnikach Parmy, bo każdy jeden, to ciekawa historia: z zakrętami, skokami, upadkami, powrotami. Wszystkich dokładnie nie będę prowadził.

Rozpocznę od Alessandro Lucarelli, którego jednak działano na przyczepkę do dalszego brata Cristiano rozsławiającego golami rodowe nazwisko. On trwał kimś pomiędzy przecinakiem a przeciętniakiem, a dobrze po trzydziestce otarł się o średnicę, którą był zupełnie genialny gol w meczu z Torino. Uderzył piętą jak mało lat wcześniej Roberto Mancini. Niby Lucarelli mógłby mu buty czyścić, ale teraz w niniejszym etapie przyszedł mecz, w jakim został do niego z czystym sumieniem porównany. Cud. Po prostu cud.

Jeszcze większy wykazał się w istocie Gabriela Paletty. Weźcie zdjęcie Antonio Conte sprzed piętnastu lat oraz aktualną fotkę Argentyńczyka oraz zacznijcie znaleźć pięć różnic? Niewykonalne. Podobni wprost nieprzyzwoicie. Tak jedno jak Conte musi zostać głuchy na docinki tych, którzy na fryzjerstwie znają się dużo niż na futbolu, i stroić swoje. W współczesnym zajęciu dam pod rozwagę jeszcze jeden skład sprzed lat. Finał mistrzostw świat do lat 20 z 2005 roku i reprezentacja Argentyny: Ustari, Formica, Barroso, Torres, Paletta, Zabaleta, Garay, Archubi, Gago, Messi, Oberman. Na ławce zmieścili się między innymi: Aguero i Biglia. Paletta czuł się Argentyńczykiem także z Argentyną zdobył małe mistrzostwo świata. Na szerokich mistrzostwach pozwoleniu na pewno będzie reprezentował ojczyznę swojego pradziadka Vincenzo. W towarzyskim meczu z Hiszpanią zapisałem się znakomicie. Włoski Argentyńczyk wyłączył z muzyki hiszpańskiego Brazylijczyka Diego Costę.

Idźmy dalej. Posiadać takiego szwagra jak Walter Gargano to gorzej niż podagra. To po faulu Urugwajczyka Marek Hamsik, któremu tamten uwiódł oraz poprowadził do ołtarza siostrę, leczył się przez dwa miesiące również do dzisiaj działa tak, jakby zazwyczaj był pod wielkim wpływem leków. A należne Słowakowi miejsce dla najlepszego ligowego pomocnika zajął inny zuch – Marco Parolo. Z początku Jonathana Biabiany’ego śmiertelnie na Przeszkodę Beniteza obraził się Marco Materazzi. Ponieważ Hiszpan miał czelność wpuścić na boisko w wyniku klubowych mistrzostw świata młodziutkiego Francuza, oraz nie uhonorował zasług Matrixa dla Interu. Biabiany jest bliższy niż Gervinho (na treningu zmierzyli mu na setkę czas 10,3 sekundy) oraz na wesele ambitny. Wypiął się w styczniu na miliony w Chinach oraz oczekuje na odpowiednią ofertę z Włoch. W Parmie dobrze na powrót do całkowitego świata przygotowali Jonathana, istnieję bezpieczny, iż inny będzie Biabiany.

O Antonio Cassano ważna by książki pisać. Znów się okazało, iż nie daje rady w domu Wielkiego Brata, w który zmieniają się bogate kluby, jak Roma, Inter czy Milan. Tam każdy trening jest uważany i wszelkie słowa dzielone na fonemy. Dla niego za bardzo, za głośno, za bardzo. On potrzebuje mieć pewność , specjalne dobra oraz przywileje. Musi również czuć się ważny oraz wielki, i nie drinkiem spośród wielu. Gdyby to uzyskanie, to odpłaci z nawiązką, czego Parma doświadcza. To zazwyczaj jeden z kilku piłkarzy z Linie Oraz, dla którego warto zapłacić bilet na mecz. Amauri toż kolejny ciekawy przypadek. Gdzie indziej niż w Parmie chcieliby napastnika, na którego głównego gola potrzeba było czekać do stycznia? Wrzesień, październik, listopad oraz grudzień – w współczesnych miesiącach włoski Brazylijczyk grzeszył nieskutecznością, łaska pańska spłynęła na niego w pierwszej fazie noworocznej. Znów trafiło na Kamila Glika i Torino, jakich w starym sezonie zdewastował hat-trickiem (pamiętacie brawa dla niego z trenera Ventury?). Oraz pełny okres cierpliwie liczę na Alberto Cerriego – ponoć największy włoski talent tego wieku.

Wszą tę zbieraninę dogląda i daje sympatyczny grubasek Tommaso Ghiradi, który oddał władzę wykonawczą w dłoni Roberto Donadoniego. Poznałem go sam w Warszawie, kiedy dodatkowo był selekcjonerem reprezentacji Włoch. Zawsze miał, że stał nim na wyrost oraz specjalnie z ostatniej racji, iż faworyci byli ściśle zajęci lub niechętni do zdobycia mistrzów świata. Donadoni akurat przyleciał doglądać swoich członków w Stolicy (był a żyć że nadal ma jedno nieruchomości na Starówce) i mało dziennikarzy dostało cynk o zajściu w hotelu Hyatt. Niestety więc istniałoby nazwać ekskluzywnym wywiadem, ale zadałem kilkoro pytań i Donadoni nic oraz nic nie stracił w moich oczach. Miał również podziwiałem go z boiska. Lepszego bocznego pomocnika nie widziałem. Dla mnie porównywalny z Luisem Figo, który lecz był wyjątkowo napastnikiem. Po reprezentacji oraz epizodzie w Napoli wybrał ciszę futbolowej prowincji. Taki charakter. Nie konkuruje o poklask, nie łasi się do dziennikarzy, za niego świadczą wyniki. Budowanie z podstaw oraz filozofia małych kroczków mu pasują. Wielu widziałoby go w Milanie. Nie rozumiem, czy żebym się sprawdził, tylko do Parmy pasuje idealnie. Minął mu niedawno nowy rok książce i zrobienia nie widać. Energię czerpie nie właśnie z swoich piłkarzy. Cztery miesiące temu stał ojcem. Dla niego nowe bycie otworzyło się po pięćdziesiątce.

Na polu Donadoniego i nowoczesnej Parmy (wcale nieścigającej się z legendą tamtej rozbudowanej ponad miarę wszystkiego), jak potępiony duch wygląda trener, jaki w Krakowie w 1998 roku wywalczył zwycięski remis. Alberto Malesani to dowód jak pokręcone są ścieżki na futbolowej mapie.

Możliwość komentowania jest wyłączona.